Veni Domine Iesu

Veni Domine Iesu
De Tent van God bij de mensen en Hij zal bij hen verblijven

vrijdag 30 november 2012

Vrouwe Sion, de Onvruchtbare die toch baarde


De Twee Vrouwgemeentes – Deel 5

Vrouwe Sion, de Onvruchtbare die toch baarde




Roep het uit van vreugde, jij Onvruchtbare die niet baarde!
Breek uit in gezang en roep luid uit, jij die geen barensweeën had!
Want talrijker de zonen van de Verlatene dan de zonen der Gehuwde, zegt Jahweh.

Roep het uit van vreugde, jij Onvruchtbare die niet baarde!
Breek uit in gezang en roep luid uit, jij die geen barensweeën had!
Want talrijker de zonen van de Verlatene dan de zonen der Gehuwde, zegt Jahweh.

Voor een gelovige Hebreeër is het niet moeilijk om in de Onvruchtbare die niet baarde een beeld van de aartsmoeder Sara te herkennen.
Zij was Abrahams vrije vrouw, in tegenstelling tot Hagar, haar slavin. Maar óók was zij lang de onvruchtbare vrouw die niet baarde.
Dat laatste is aanleiding geworden voor een belangrijk bijbels thema dat geregeld terugkeert in de grootse profetieën omtrent de toekomst van Vrouwe Sion (Jeruzalem).

Door die zinnebeeldige 'Vrouw' zal uiteindelijk het ware Israël Gods worden voortgebracht, de twee gemeentes -respectievelijk hemels en aards- die tezamen de koninklijke priesterschap zullen vormen. En dat alles met de bedoeling om in het Millenniumrijk van de Messias tot zegen van de natiën te worden.

Vergelijk in het boek Jesaja ook 49:14-21; 62:1-4; 66:7-10.
Enkele citaten uit die schriftdelen luiden:

Maar
 Sion zei: Jahweh liet mij in de steek, ja, mijn Heer vergat mij.
(49:14)
Ter wille van Sion mag ik niet zwijgen,
omwille
 van Jeruzalem zal ik mij niet rustig houden…

Tot jou zal niet meer gezegd worden: Verlatene.
En je land zal niet meer heten: Woestenij.
Nee, jijzelf zult genoemd worden: Mijn behagen in haar!
En je land: Gehuwde!
(62:1, 4)
Voordat zij weeën kreeg, baarde zij.
Voor een wee over haar kwam, 
beviel zij van zij een manlijk kind.
Wie heeft zoiets gehoord?
Wie heeft dergelijke dingen gezien?
Zou een land op één dag met weeën worden voortgebracht?
Zou een natie geboren kunnen worden in één keer?
Want zodra zij weeën kreeg, baarde Sion haar zonen.
(66:7-8)
Op grond hiervan kon de apostel Paulus, in zijn brief aan de Galaten, hoofdstuk 4, dat Sion thema gebruiken en uitbouwen tot een allegorie waarin de vrije vrouw Sara de zinnebeeldige moeder wordt van al Gods kinderen die, op grond van het Abrahamitische Verbond, tot de belofte behoren.
Krachtens de nieuwe geboorte zal het zaad van deze vrije vrouw tenslotte het gehele Israël Gods omvatten
 (Gl 6:15-16).
Van dat ware Israël zijn, wat de hemelse gemeente betreft (Jezus' Gemeentelichaam), al veel leden voortgebracht, maar op Gods bestemde tijd -wanneer de volheid der heidenen is ingegaan breekt ook voor Israël de tijd van barmhartigheid aan en de gelegenheid om uit haar eeuwenlange verharding te komen (2Ko 5:5Rm 11:25).

In hoofdstuk 11 
van zijn Romeinenbrief gaat de apostel diep daarop in. Hoogst belangrijk is zijn profetische aankondiging (verwijzend naar Jesaja 59:20):

Uit
 Sion zal de bevrijder [loskoper] komen; de goddeloze praktijken van Jakob zal hij afwenden (vers 26).
Vele nieuwe zonen zullen dan door Sion of Jeruzalem gebaard worden, zoals hierboven in het citaat van Jesaja 66 wordt aangegeven.
Verderop in deze studie zullen we merken dat het veelbetekenend is dat de aangekondigde wedergeboorte van de natie en het gebaard worden van Sions zonen, zich zal voltrekken binnen een context van
 nieuwe hemelen en een nieuwe aarde. Vergelijk daarvoor Js 65:17-18 en 66:22.
Maar nu eerst inhoudelijke aandacht voor de allegorie. Dienaangaande lezen we in Gl 4:21 - 5:1 het volgende: 
Zegt mij, jullie die onder wet willen zijn, luisteren jullie niet naar de Wet? Want er staat geschreven dat Abraham twee zonen had, één uit de slavin en één uit de vrije. Maar die uit de slavin was inderdaad naar het vlees verwekt; die uit de vrije echter door een belofte.
Deze zaken zijn tot een allegorie geworden; want deze [vrouwen] vertegenwoordigen twee verbonden: één afkomstig van berg Sinaï verwekt tot slavernij, hetwelk is Hagar. De Hagar nu is een Sinaï berg in Arabië, maar beantwoordt aan het Jeruzalem [van] thans, want ze verkeert met haar kinderen in slavernij.
Het Jeruzalem [van] boven echter is vrij, hetwelk is onze moeder. Want er staat geschreven: "Verheug je, Onvruchtbare die niet baart; barst uit en roep, jij die geen barensweeën hebt, want de kinderen van de Verlatene zijn talrijker dan van haar die de echtgenoot heeft".
Jullie nu, broeders, zijn naar [de wijze van] Isaäk kinderen van een belofte.
Maar zoals destijds hij die naar het vlees verwekt was, hem vervolgde die naar [de] geest [was verwekt], zó ook nu. Maar wat zegt de Schrift? "Verdrijf de slavin en haar zoon; want de zoon van de slavin zal geenszins erven met de zoon van de vrije". Daarom, broeders, zijn wij geen kinderen van een slavin, maar van de vrije. Voor de vrijheid maakte [de] Messias ons vrij; staat dan vast en laat je niet opnieuw een juk van slavernij opleggen.
In de Bijbelboeken Genesis en Exodus vinden we de geschiedkundige feiten die aan de basis liggen van de allegorie.
Vandaar ook de met enig cynisme gerichte vraag van de apostel tot sommige Galatische christenen die geneigd waren te zwichten voor de overredende argumenten van de Judaïsten
Jullie die onder wet willen zijn, luisteren jullie niet naar de Wet?
Dat wil zeggen naar wat er dienaangaande te vinden is in de Pentateuch, de vijf boeken van Mozes.
Met die vraag en de daarop volgende allegorische uiteenzetting streefde Paulus het hoofddoel van zijn Brief na: De christenen uit het Heidendom ervan weerhouden zich slaafs te onderwerpen aan de Mozaïsche wetgeving, waardoor hun Christendom tot een veredeld Jodendom zou worden gedegradeerd.

De Galaten hadden blijkbaar, zo zij de Pentateuch al kenden, de diepere zin van de daarin opgetekende historische gebeurtenissen (nog) niet begrepen:
Aangezien Sara onvruchtbaar was en God niettemin aan Abraham een talrijk zaad had beloofd, drong zij er bij haar man op aan dat hij betrekkingen met haar slavin Hagar zou hebben. Blijkbaar meegetrokken in haar ongeloof met betrekking tot de Almachtige die hoe dan ook elke belofte, hoe wonderlijk ook, kan vervullen, gaf Abraham gehoor aan zijn vrouw en nam Hagar tot bijvrouw. Uit die verbintenis werd in 2095 AM een zoon geboren, Ismaël. Abraham was toen 86 jaar oud.
Zie voor de details
 Genesis, hoofdstuk 16.
Veertien jaar later evenwel, toen Abraham dus de leeftijd van honderd jaar had bereikt, baarde Sara alsnog volgens Gods voorzegging een zoon, Isaäk.
Toen deze ongeveer vijf jaar later werd gespeend, rechtte
 Abraham een groot feestmaal aan op de dag waarop Isaäk gespeend werd. Maar het ontging Sara niet dat Ismaël, die nu ongeveer negentien was, met de kleine Isaäk de spot dreef. Kennelijk was dat geen onschuldig kinderspel; uit het verslag kan worden opgemaakt dat het erfrecht in het geding was:

Toen
 zag Sara dat de zoon van Hagar, de Egyptische, die zij Abraham gebaard had, spotte, en zij zei tot Abraham: Jaag die slavin met haar zoon weg, want de zoon van deze slavin zal niet erven met mijn zoon, met Isaäk. 
(Gn 21:9-10; nbg)
Voor de Galaten lag in dat gebeuren een zeer belangrijke les opgesloten, maar eveneens voor alle christenen die tijdens de eeuw der gemeente door God tot het geloof zijn/worden geroepen.
De apostel gebruikt namelijk die specifieke beelden uit Abrahams gezinsleven om bepaalde waarheden voor te stellen die anders niet zo sterk tot uitdrukking gebracht konden worden: Voor Israël onder de Wet kon de Abrahamitische erfenis niet verkregen worden binnen de onvrije situatie van het Wetsverbond, ook al vormden zij via Isaäk en Jakob het legitieme zaad van Abraham, en waren zij dus mensen van een belofte.

Te Luz, later door hem Bethel genoemd, had aartsvader Jakob een droom waarin hemel en aarde met elkaar verbonden waren door een ladder waarlangs Gods engelen zowel opklommen als afdaalden. In die setting zei Jahweh, die bovenaan stond, tot hem: 

Ik ben Jahweh, de God van je vader Abraham en de God van Isaäk. Het land, waarop je ligt, aan jou zal ik het geven en aan je zaad. Jouw zaad zal zijn als het stof der aarde; je zult je uitbreiden naar het westen en het oosten, naar het noorden en het zuiden. En in jou en in jouw zaad zullen alle families van de aardbodem gezegend worden.
(Gn 28:13-14). 


Jakobs zaad groeide in de daarop volgende eeuwen uit tot de twaalf stammen van Israël. De relatie die zij met hun God Jahweh hadden werd later treffend juist door de apostel Petrus samengevat toen deze zich kort na Pinksteren 33 AD tot zijn joodse broeders richtte:

Jullie
 zijn de zonen der profeten en van het Verbond dat God met jullie voorvaders aanging, toen hij tot Abraham zei: "En in jouw zaad zullen alle families der aarde gezegend worden".(Hn 3:25)

Maar toen Petrus deze woorden sprak was er voor Israël wel een nieuwe situatie ontstaan welke voor de Joden van die dagen een grote uitdaging vormde. Hun Messias, Jezus, was verschenen. En naar hem verwijzend zei Petrus verder: 
God zond zijn Knecht, nadat hij hem deed opstaan, in de eerste plaats tot jullie, om jullie te zegenen door een ieder af te keren van jullie slechte daden.
(Hn 3:26).
De Knecht die God tot zijn volk had gezonden was niemand minder dan zijn Zoon, die niet alleen de langverbeide koninklijke zoon van David was, maar ook de profeet groter dan Mozes naar wie voortaan al zijn joodse broeders zouden moeten luisteren (vers 23). Die geheel nieuwe omstandigheid plaatste elke jood voor het nemen van een persoonlijke beslissing. Welke? Zich al dan niet in geloof overgeven aan die nieuwe situatie. Wat hield dat in?

Ondermeer de erkentenis dat hij onder het Wetsverbond geen werkelijk rechtvaardige positie voor Gods aangezicht kon bereiken.

Met de komst van Gods Zoon maakten zulke woordvoerders als Petrus - maar ook de andere apostelen - de Joden duidelijk dat zij slechts dan gerechtvaardigd konden worden als zij hun Messias Jezus aanvaardden.
Voortaan zouden zij, wilden zij hun verbondsrelatie met Yahweh bewaren, gelovig moeten steunen op het offer dat de Messias, tevens hun nieuwe Hogepriester, op het altaar van Gods wil had opgedragen: het superieure offer van zijn eigen ziel (leven); het lichaam dat God zelf hem had bereid.
Vergelijk Mt 1:21Lk 1:34-35Hb 10:4-10.

Die noodzaak bleek evenwel voor de meeste Joden  een struikelblok te zijn. Zelfs sommige joodse christenen wilden, ondanks hun geloof in hun Messias, vasthouden aan de Wet. Door die opstelling konden deze Judaïsten, zoals zij genoemd werden, niet de ware vrijheid ervaren die in de Messias hun deel zou zijn als zij wél volledig zouden steunen op zijn verdienste. En de christenen in Galatië die uit het Heidendom kwamen waren bezig om voor de slechte invloed van deze ‘christelijke’ broeders te bezwijken.
Paulus zag zich daarom genoodzaakt te schrijven:

O
, dwaze Galaten wie heeft jullie betoverd, jullie, voor wier ogen Jezus Messias als aan een paal gehangen werd getekend?
(Gl 3:1).

Tegen die joodse christenen, de Judaïsten, nu polemiseert Paulus door zijn gehele brief heen. Tot de Galaten die dreigden te zwichten voor de drogredenen van hen die met een verschillend Evangelie - dat overigens geen ander(echt) Evangelie was - waren gekomen (1:6, 7), zegt de apostel: "Als jullie zo graag onder de Wet willen staan, moeten jullie maar eens goed kijken hoe God dat beziet", waarna de allegorie volgt (Gl 1:6-74, 17, 19-21).
Zie : De Allegorie
In de Eerste eeuw aanvaardde dus slechts een overblijfsel der Joden in geloof de nieuwe situatie onder Gods volk die door de komst van Jezus was ontstaan. Als natie bleef de grote meerderheid van hen ongevoelig voor Gods voorziening in zijn Zoon; in ongeloof wezen zij hun Messias af.
Jezus zelf had hen eerder, toen hij nog onder hen verbleef, gewaarschuwd voor de gevolgen die zulk een opstelling in ongeloof voor hen zou hebben:

Jezus dan zei tot de Joden die in hem geloof hadden gesteld: Indien jullie in mijn woord blijven, zijn jullie waarlijk mijn leerlingen en jullie zullen de waarheid kennen en de waarheid zal jullie vrijmaken. Zij antwoordden hem: Zaad van Abraham zijn wij en wij hebben nooit iemand als slaven gediend; hoe zeg je [dan]: Jullie zullen vrij worden?

Jezus antwoordde hun: Voorwaar, voorwaar, ik zeg jullie: ieder die de zonde doet, is een slaaf van de zonde. De slaaf echter blijft niet voor eeuwig in het huisgezin; de zoon blijft voor eeuwig. Indien daarom de Zoon jullie vrijmaakt, zullen jullie werkelijk vrij zijn.
Ik weet dat jullie Abrahams zaad zijn; maar jullie zoeken mij te doden, omdat mijn woord geen plaats in jullie vindt
.
(Jh 8:31-37)
Buiten Jezus om zouden zij dus slaven blijven van de zonde. Het was nu eenmaal onmogelijk dat het bloed van de dierlijke offers die onafgebroken onder het Wetsverbond werden gebracht, zonden zou wegnemen (Hb 10:4).
Het is dan ook hier dat Ismaël in de allegorie kan worden opgevoerd om tot het beeld van die Joden te worden die, zonder hoop op de erfenis, het slavenjuk van de Wet dragen.
Tevens kon Paulus spreken over de twee Vrouwen en de twee Verbonden die door die vrouwen vertegenwoordigd werden: 

Eén, afkomstig van berg Sinaï,verwekt tot slavernij, hetwelk is Hagar. 
De Hagar nu is een Sinaï berg in Arabië, maar beantwoordt aan het Jeruzalem thans, want ze verkeert met haar kinderen in slavernij
.
Zoals reeds opgemerkt waren de Israëlieten in werkelijkheid geen nakomelingen van Hagar, maar van Isaäk, de zoon van de vrije vrouw Sara. Onder inspiratie van Gods geest benut Paulus in de allegorie slechts bepaalde beelden van Abrahams gezinsleven.
In Jh 8:37 had immers Jezus dat feit ook zelf erkend: 
Ik weet dat jullie Abrahams zaad [kinderen] zijn.
Door erfenis hadden zij dan ook in principe al deel aan het Abrahamitische Verbond (Rm 9:4).

Daarom vond immers de Exodus plaats teneinde Israël weg te leiden uit de onderdrukkende slavernij van de Farao. Het volk dat God als erfdeel toebehoort, kan en mag ook niet uit slaven bestaan. Het moet een vrij volk zijn.
Zie: Ex 2:23-25; 6:4-815:16-17Dt 32:9.

Maar ten tijde van de Uittocht sloot God met zijn volk Israël ook een Verbond. Een afzonderlijk Verbond dus, maar geenszins met de bedoeling om daarmee de belofte van het Abrahamitische Verbond teniet te doen. Hun erfenis lag vast en zou nog altijd komen krachtens de belofte die God aan Abraham had gedaan en met een eed door hem bekrachtigd was (Ex 19:5-6Gl 3:17-18Hb 6:17-18).

Dus wierp Paulus, in aanloop naar de allegorie, de vraag op: 
Waartoe dient dan de Wet?
Dus waarom dan nog die aparte Mozaïsche regeling?
In Gl 3:19-25 beantwoordde de apostel zijn eigen vraag:
Ter
 wille van de overtredingen werd zij er bijgevoegd, totdat het zaad zou komen waaraan de belofte was gedaan… Is dan de wet in strijd met de beloften van God? Volstrekt niet! Want als er een wet gegeven was die levend kon maken, dan zou de gerechtigheid inderdaad op grond van de wet zijn. Maar de Schrift heeft alles onder de zonde besloten, opdat de belofte op grond van geloof in Jezus Christus gegeven zou worden aan hen die geloven. Maar voordat het geloof kwam, waren wij als gevangenen onder de wet, in verzekerde bewaring tot op het geloof dat geopenbaard zou worden.
De wet is dus onze tuchtmeester geweest tot op Christus, opdat wij op grond van geloof gerechtvaardigd zouden worden. Maar nu het geloof gekomen is, zijn wij niet meer onder een tuchtmeester. 
(telosvert)
Maar, zoals eerder opgemerkt, als natie reageerde Israël niet op de juiste wijze op deze overgang naar het geloof dat tot rechtvaardigverklaring leidt. En het is op grond daarvan dat de joodse gemeente, het Jeruzalem van thans, met haar kinderen in slavernij verkeert. 
Natuurlijk waren de Joden ook vóór die tijd binnen het Wetsverbond in zeker opzicht onvrije mensen vanwege de zonde, maar toen zij de bevrijding die door de verschijning van hun Messias mogelijk was geworden afwezen, kwam voortaan alle accent op hun situatie als gevangenen onder de wet te liggen.

Die situatie werd bovendien nog verergerd omdat er tegelijkertijd sprake was van een scherpe tegenstelling. Welke?
Het geboren worden van een nieuwe, tweede gemeente, bestaande uit door de geest verwekte gelovige Joden en Heidenen die samen tot leden van Jezus’ gemeentelichaam werden gemaakt:
Want
 gelijk het lichaam één is en vele leden heeft, maar alle leden van het lichaam, hoewel velen zijnde, één lichaam vormen, zó ook de Messias; want waarlijk in één geest werden wij allen tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij slaven, hetzij vrijen, en allen werden wij in één geest gedrenkt.
(1Ko 12:12-13)
Nu is het frappante echter dat die nieuwe gemeente, bestaande uit vrije, door de geest verwekte gelovigen in de Messias, door de apostel eveneens als een Jeruzalem worden geduid. Hij doet dat met de voor die tijd geheel nieuwe term: het Jeruzalem-boven.
De apostel voegt het bijwoord 
boven [Grieks: ανω] toe om de hemelse bestemming van die tweede gemeente te laten uitkomen. Het burgerschap van dat nieuwe Jeruzalem in wording bestaat namelijk in de hemelen (Fp 3:20).

Nog frappanter is echter het feit dat hij die nieuwe gemeente ook rekent als Vrouwe Sion (Jeruzalem). Hij beroept zich namelijk op die bijzondere, profetische aankondiging van Jesaja 54, welke echter, gelet op de context, het oude Israel betreft maar dan hersteld:
Het Jeruzalem boven echter is vrij, hetwelk is onze moeder. Want er staat geschreven: "Verheug je, Onvruchtbare die niet baart; barst uit en roep, jij die geen barensweeën hebt, want de kinderen van de Verlatene zijn talrijker dan van haar die de echtgenoot heeft". 
De moeder, de vrije Vrouw, op wie Paulus zich beroept als zijnde 
onze moeder; dat wil zeggen de 'moeder' van christenen, is niemand anders dan de Onvruchtbare die niet baarde.
Maar, zoals gezegd, is die Vrouw profetisch in de eerste plaats de moeder van hersteld Israël.

Wat Paulus daarom in de allegorie doet is zich de vrijheid veroorloven - uiteraard onder de inspirerende kracht van Gods geest- om Vrouwe Sion van Jesaja 54 te vereenzelvigen met het Jeruzalem-boven en zodoende de vrije Vrouw ook tot de 'moeder' van de christenen te maken.
Maar nogmaals, gelezen in context kan de onvruchtbare, verlaten vrouw, zij die een tijd lang verstoten was en daarom zielsbedroefd in haar weduwschap, alleen maar betrekking hebben op Yahwehs eigen vrouw Israël die hij, na haar eerst verstoten te hebben, weer terugneemt. Een en ander geheel overeenkomend met de wijze waarop ook Hosea zijn aanvankelijk verstoten vrouw Gomer moest terugnemen (Js 54:1-10Hosea 1:2-3; 2:19-203:1-5).

Vanaf vers 11 in Jesaja 54 neemt Vrouwe Sion de kenmerken van een Stad aan, en de manier waarop dat profetisch door Jesaja wordt beschreven doet onmiddellijk denken aan de wijze waarop in de Openbaring de toekomstige heerlijkheid van Nieuw Jeruzalem wordt geschilderd, de stad met de fundamenten (Op 21:9-21Hb 11:10).
In Jesaja 54 werd daarvan dus een voorglimp verschaft: 

O gekwelde, door stormen voortgedrevene, ongetrooste [vrouw], zie, ik leg je stenen in spiesglans, en je fundamenten in saffieren. Ik maak je kantelen van robijnen en je poorten van karbonkelstenen, en je gehele omwalling van kostbare edelstenen. En al je zonen zullen door Yahweh onderwezen worden, en groot zal de vrede van je zonen zijn.
(Js 54:11-13)
In de allegorie lijkt het of Paulus melding maakt van twee Jeruzalems, maar dat is slechts wat het iemand op het eerste gezicht toeschijnt. Uiteindelijk gaat het slechts om één Vrouwe Sion, om één stad Jeruzalem: het Nieuwe Jeruzalem van de Openbaring.
En dat is uiteraard geheel in lijn met de vroegere situatie zoals die binnen Israël bestond: de ene stad Jeruzalem, of het ene Sion dat het centrum van de natie vormde.
Daar bevond zich de zetel van het (typologische) Messiasrijk vanaf koning David, en daar ook was de centrale plaats van aanbidding gevestigd: de (eveneens typologische) luisterrijke tempel, gebouwd door Davids zoon Salomo.
In de Openbaring zien we dat alles terug in de ene tempelstad Nieuw Jeruzalem, de zetel van het Millenniumrijk van de Messias.

Daarom ook zien we in Jesaja 54 de heerlijkheid die het hemelse deel van Nieuw Jeruzalem zal hebben, weerspiegeld in de heerlijkheid van het toekomstige aardse Jeruzalem, het deel van de Stad waarmee aards Israël vereenzelvigd wordt.
Zeker, in de allegorie voert Paulus twee vrouwen ten tonele en hij verbindt die vrouwen ook met twee Verbonden: Sara met het Abrahamitische Verbond en Hagar met het Wetsverbond. Maar beide vrouwen worden wél geassocieerd met het ene Jeruzalem.
Alleen wordt dat ene Jeruzalem door Paulus wél onderscheiden doordat hij ze op twee manieren benoemt:

(
1) Het Jeruzalem-boven, de 'moeder' van de leden van de christelijke gemeente.
Doordat zij delen in de Abrahamitische belofte - zoals in Gl 3:26-29 wordt onthuld - zijn zij vanaf Pinksteren de eerste kinderen geworden van de vrije vrouw (Sara).
En dat heeft alles te maken met hun geloof in de Messias als resultaat van hun roeping (Rm 8:29-30).

Op grond daarvan kunnen we stellen dat het Nieuwe Jeruzalem vanaf die tijd al bezig is vorm aan te nemen. Ze is in wording voor wat betreft het hemelse deel ervan: de priesterlijke leden van Jezus’ Gemeentelichaam.

Binnen de Tent (Tabernakel) die typologisch was voor de tempelstad Nieuw Jeruzalem, werden zij afgebeeld door de priesterlijke zonen van Aäron (Op 21:3).
Van de priesterlijke stam Levi waren slechts zij gemachtigd het eigenlijke heiligdom binnen te gaan. En wanneer dat plaats vond verkeerden zij in de bovennatuurlijke sfeer der hemelen, omringd als zij waren door de op de kleden geborduurde cherubim.

Hun priesterlijke helpers daarentegen, de Levieten, kwamen in hun diensten niet verder dan het priesterlijke voorhof. Bijgevolg verkeerden zij te allen tijde in de aardse sfeer.
In dat onderscheid verschafte Jahweh God een vroege indicatie van de twee bestemmingen voor het Israël Gods: hemels en aards.

(2) Het Jeruzalem-beneden, in vers 25 van de allegorie door Paulus letterlijk aangeduid als 
het nu Jeruzalem, maar meestal weergegeven met het tegenwoordige Jeruzalem.En van dát Jeruzalem, het Jeruzalem van de aarde, het centrum van de joodse gemeente, zegt de apostel terecht dat ze in zijn dagen met haar kinderen in slavernij verkeerde.
En wij weten allen hoe dat kwam: Vanwege de afwijzing in ongeloof van hun eigen Messias.

En tot op heden duurt die slavernij waarin Israël zich in haar ongeloof bevindt, nog altijd voort.
In Romeinen 11 noemt Paulus die situatie een geheimenis (of: mysterie).
Het blijkt Gods weg te zijn om zijn vanouds uitverkoren volk verblind te houden totdat de eeuw van de Gemeenteafloopt, en wel doordat de volheid der Heidenen is ingegaan.

Tot op die tijd houdt God ongelovig Israël in een geest van diepe slaap, een situatie waarin zij wegens haar ongeloof is
opgesloten in ongehoorzaamheid (Rm 11:7-8, 11, 25, 30-31).
Als Paulus dit overdenkt, die voor mensen niet te bedenken manier waarop God met zijn volk handelt - via de omweg van de christelijke gemeente - wordt hij ertoe gebracht zich vol lof uit te laten over de wijze waarop God zaken in zijn voornemen aanpakt:
O diepte van rijkdom, wijsheid en kennis van God. Hoe ondoorgrondelijk zijn zijn oordelen, hoe onnaspeurlijk zijn wegen (vers 33).

Israëls situatie, in de allegorie voorgesteld als het tegenwoordige Jeruzalem dat met haar ‘kinderen’ in slavernij verkeert, is dus niet blijvend. Er komt een kentering in Israëls opgesloten toestand, qua tijd (ergens) te verwachten afloop van de 'gemeente-eeuw' en het aanbreken van de 70e Jaarweek/
Zoals profetisch aangegeven zal alle aandacht van de hemel dan weer uitgaan naar die aardse gemeente, en dat ondermeer met de bedoeling om de overtreding  -het eeuwenlange ongeloof jegens de eigen Messias - te doen eindigen (Dn 9:24).

Dan zal het Jeruzalem-beneden de zelfde vrijheid genieten zoals het Jeruzalem-boven al sinds Pinksteren 33 AD geniet. Want beide gemeentes hebben principieel de zelfde 'moeder', iets wat van doorslaggevende betekenis is om de allegorie juist te verstaan.

Samengevat: De allegorie van Galaten 4 leert ons, christenen, niet alleen dat wij ons nooit moeten laten overhalen ons aan de bepalingen van de Mozaïsche wetgeving te onderwerpen (het primaire oogmerk waarom Paulus de allegorie besprak), maar ook dat er, wat het Israël van God betreft, twee bestemmingen zijn.
In dat Israël Gods gaat het niet meer om het feit of men al dan niet besneden is, maar of men een nieuwe schepping is, verwekt of geboren uit de heilige geest van God (Gl 6:15-162Ko 5:17).

Jeruzalem-boven is al sinds Pinksteren als nieuwe schepping in wording. Maar wanneer in de 70e Week met Israël het Nieuwe Verbond wordt gesloten – te verwachten op de helft van die ‘Week’ - zal ook een gelovige Rest door de beloofde uitstorting van de geest (Jl 2:28-32) tot een nieuwe schepping worden gemaakt.
Vergelijk ook Ez 36:24-28.

In de allegorie wordt ook op die omstandigheid gezinspeeld. Let namelijk op de wijze waarop de apostel de herkomst van Abrahams beide zonen omschrijft:
Maar zoals destijds hij [Ismaël] die naar het vlees was verwekt, hem [Isaäk] vervolgde die naar [de] geest [was verwekt], zó ook nu.

Voor het Israël Gods is dan ook het verwekt zijn 
naar de geest essentieel. Het is de enige weg waarlangs de erfenis van Abraham komt en, om volgens de belofte, zijn zegenend zaad te worden. 
===================================

Met al het bovenstaande in gedachte, zijn wij gereed om naar enige andere, verwante passages te kijken waarin Vrouwe Sion eveneens ten tonele wordt gevoerd. 

1.) Zoals Hebreeën 12:18-24, waar de Hebreeën (Joden) van de eindtijd aldus worden toegesproken:

Want jullie zijn niet genaderd tot wat wordt aangeraakt en tot wat met vuur in brand is gezet en tot donkerte en tot duisternis en tot stormwind, en tot bazuingeschal en tot een geluid van woorden, waarvan zij die [het]hoorden smeekten dat geen woord tot hen gericht zou worden; want zij konden niet verdragen wat geboden werd: "Zelfs als een dier de berg aanraakt, zal het worden gestenigd". 
En zó vreeswekkend was de manifestatie, dat Mozes zei: "Ik ben verschrikt en sidderend".
Maar jullie zijn genaderd tot [een] berg Sion; en tot [een] stad van [een] levende God, tot Jeruzalem hemels; en tot myriaden van engelen, tot [een] feestelijke samenkomst en tot [een] gemeente van eerstgeborenen die ingeschreven staan in [de] hemelen, en tot Rechter God van allen; en tot geesten van rechtvaardigen die tot volmaaktheid zijn gebracht; en tot [de] Middelaar van [een] Nieuw Verbond, Jezus; en tot [het] bloed der besprenkeling dat beter spreekt dan Abel.
Sion wordt ook hier tegenover Sinaï geplaatst, precies zoals in allegorie.
In Gods voornemen gaat het dan ook van Sinaï, de berg van wet en oordeel, naar Sion, de berg van liefderijke gunst, licht, leven. Kortom, de kostbare zaken die hij in zijn Zoon, Messias Jezus, aanbiedt.
Johannes, de evangelist, verwoordde die gang van zaken aldus:

Want de Wet werd door Mozes gegeven; de liefderijke gunst en de waarheid kwamen door Jezus Messias (Jh 1:4, 17).


Dat de passage in Hebreeën wel degelijk een eschatologisch karakter heeft, dus behorend tot de gebeurtenissen van de Laatste dagen, blijkt uit diverse aanwijzingen in de passage zelf.
Zo zijn de Hebreeën (Joden) in dit Schriftdeel profetisch genaderd tot de ware Sionberg en tot de ware stad Jeruzalem, behorend tot YHWH, de levende God.

Met de aanvullende kennis van de Openbaring (de hoofdstukken 21 en 22) stellen we vast dat het moet gaan om de tempelstad in wording: Nieuw Jeruzalem.
Die Stad wordt hier Jeruzalem-hemels genoemd, aangezien ze tot de sfeer der hemelen behoort, wat te kennen wordt gegeven door het Griekse 
επουρανιος.

En die stad is inderdaad nog altijd in wording, hoewel op dit profetische tijdstip (van Hebreeën 12) het hemelse deel voltooid lijkt te zijn.
De Hebreeën op aarde zijn dan namelijk óók genaderd tot de opgenomen (of beter: de weggerukte) christelijke gemeente (1Th 4:16-17).
In overeenstemming met 1Ko 15:51-52 zijn de leden van die gemeente bij die gelegenheid van natuur veranderd en deden zij onverderfelijkheid en onsterfelijkheid aan.

Maar zoals we eerder vaststelden heeft Vrouwe Sion twee aspecten, niet alleen hemels, maar ook aards en dat laatste zelfs in de eerste plaats. Pas in de Eerste eeuw werd door Paulus in de allegorie onthuld dat die aanvankelijk 'Onvruchtbare' ook een hemels aspect zou hebben.
In zijn Efezebrief schreef hij enkele jaren later over dat geheimenis (mysterie)

In andere geslachten werd [dat geheimenis] niet bekend gemaakt aan de zonen der mensen, zoals het nu in geest is onthuld aan zijn heilige apostelen en profeten: dat de Heidenen mede-erfgenamen zijn en medelichaam en mededeelgenoten van de belofte in Messias Jezus, door het Evangelie (Ef 3:5-6). 


Dus op het profetische tijdstip waarop de joodse Rest naderbij zal zijn gekomen tot de Sionberg en de stad van de levende God, is het hemelse deel van die stad voltooid, maar dat kan niet worden gezegd van het aardse deel, de joodse gemeente.
Weliswaar nadert tegen die tijd het gelovige Overblijfsel óók

tot Jezus, de Middelaar van het Nieuwe Verbond; en
tot het bloed der besprenkeling dat beter spreekt dan Abel,

maar dat Overblijfsel moet nog wel door een periode van grote moeilijkheden, zowel door Jezus als in de Openbaring aangeduid met de term Grote Verdrukking (Mt 24:21-22Op 7:13-14).


Om die reden moest Johannes wél - in zijn visionaire positie - de hemelse gemeente 'meten' als teken van haar voltooiing, maar niet de aardse:
En
 mij werd een meetriet gegeven gelijk een staf, terwijl er werd gezegd: Sta op en meet het heiligdom van God en het altaar en hen die daarin aanbidden. 
En het voorhof dat buiten het heiligdom is moet je er buiten houden en niet meten, want het is aan de Heidenen gegeven, en zij zullen de heilige Stad tweeënveertig maanden vertreden.

(Op 11:1-2)

Opmerkelijk is overigens in dit hoofdstuk van de Openbaring dat het joodse Overblijfsel, zinnebeeldig voorgesteld als mijn Twee Getuigen, in die periode van verdrukking (gehuld in zakkleding) zullen profeteren; d.i. het proclameren van goede tijdingen over een opgericht Messiaans koninkrijk, een zeer belangrijke activiteit in de tweede helft van de 70eJaarweek (Dn 9:24-27).

Zoals ook in de welbekende tekst Mt 24:14 door Jezus zelf werd voorzegd: Het evangelie van een (opgericht) Messiaans koninkrijk verkondigen aan alle natiën 
voordat het einde komt :
En ik zal aan mijn Twee Getuigen [opdracht] geven en zij zullen, gehuld in zakkleding, twaalf honderd en zestig dagen profeteren. Dezen zijn de twee Olijfbomen en de twee Kandelaars die staan vóór de Heer van de gehele aarde.
Op 11:3-4)

Namens God geeft Jezus, de Messiaanse koning, die Twee Getuigen daartoe opdracht. Hoe?
Door volgens de belofte van Jl 2:28-32 de heilige geest op hen uit te storten:
Daarna stort ik mijn geest uit op alle vlees [der Joden]. En uw zonen en dochters zullen profeteren; uw grijsaards zullen dromen dromen; uw jonge mannen visioenen zien; zelfs op de slaven en slavinnen stort ik mijn geest uit in die dagen, …voordat de dag van Jahweh komt, groot en schrikwekkend! Dan zullen allen worden gered die de naam van YHWH aanroepenWant op de berg Sion en in Jeruzalem zal redding zijn. 

In zekere zin dus een herhaling van de Pinksterdag in 33 AD, maar in werkelijkheid de eigenlijke vervulling van Joëlsprofetie.
Hn 2:16 toont ons dat. Het gebeuren van de Pinksterdag was iets waarover Joël had 
gesproken. Petrus vermeed het woord vervulling.

Maar vervolgens lezen we ook nog dat die Twee Getuigen de kenmerken aannemen van de in het boek Maleachi beloofde 'Elia' (Ml 3:14:5-6): 

En indien iemand hen kwaad wil berokkenen, komt er vuur uit hun mond en het verslindt hun vijanden; ja, indien iemand hen kwaad wil berokkenen, moet hij aldus gedood worden. 
Dezen hebben de bevoegdheid de hemel te sluiten [zoals Elia deed], zodat er geen regen valt in de dagen van hun profetie; en zij hebben macht over de wateren, om die in bloed te veranderen en om de aarde te slaan met allerlei plagen, zo dikwijls zij willen.
(Op 11:5-6)
Over de figuur 'Elia' zei de Messias zelf: Zeker, Elia komt, en zal alle dingen herstellen (Mt 17:10-11).
Daaruit kon worden afgeleid dat het werk van de Twee Getuigen onder meer het 
herstel van alle dingen door 'Elia' omvat. Zie ook Hn 3:20-21.
Tijdens hun speciale periode van activiteit richt de Messias zijn aandacht opnieuw op het aardse deel van het Israël Gods teneinde leiding te geven aan het door de profeten voorzegde herstel. 'Elia' zal daarin zijn menselijk instrument zijn.

Nu was er in de Eerste eeuw reeds een eerste vervulling van Maleachi 4, en wel in de persoon van Johannes, de zoon van Zacharias en Elisabet.
Gabriël, de engel die dicht voor Gods aangezicht staat, had daarover tot Zacharias gezegd:
Hij zal groot zijn voor het aangezicht van de Heer, en wijn en sterke drank mag hij volstrekt niet drinken, en hij zal met heilige geest vervuld worden, reeds van de schoot zijner moeder af. En hij zal velen van de zonen van Israël doen terugkeren tot de Heer, hun God. En zelf zal hij voor zijn aangezicht uitgaan in [de] geest en kracht van Elia, om harten der vaderen te doen terugkeren tot kinderen en ongehoorzamen in een gezindheid van rechtvaardigen, om voor de Heer een toegerust volk gereed te maken.
(Lk 1:15-17)

Zacharias had moeite om in die aankondiging geloof te stellen, aangezien Elisabet onvruchtbaar was en zij beiden hoogbejaarde mensen waren (Lk 1:7, 18).
Naderhand, toen Gabriël opnieuw werd uitgezonden om Maria te informeren dat de Messias in haar schoot verwekt zou worden door heilige geest, motiveerde hij die wonderlijke daad door te wijzen op Elisabet:

En zie, Elisabet, je verwante, zelfs zij is zwanger geworden van een zoon in haar ouderdom; en dit is voor haar die onvruchtbaar heette de zesde maand, want bij God zal geen enkele uitspraak een onmogelijkheid zijn. 

(Lk 1:36-37)

Vanzelfsprekend worden wij op dit punt krachtig herinnerd aan Jesaja 54:1, aan Vrouwe Sion, de 
Onvruchtbare die toch baarde. En inderdaad, zoals de eens onvruchtbare, hoogbejaarde Elisabet de Elia-figuur van de Eerste eeuw baarde, zal Vrouwe Sion, in vervulling van Jesaja 66, haar zonen baren, degenen die tot de 'Elia' van de laatste dagen zullen worden gemaakt (Mt 17:10-13).

2.) Openbaring, hoofdstuk 12, het schriftdeel waar Vrouwe Sion bij uitstek geïdentificeerd kan worden in haar twee aspecten. 

En er werd een groot teken in de hemel gezien: een Vrouw bekleed met de zon en de maan onder haar voeten; en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren; en zij is zwanger, en zij schreeuwt het uit in haar weeën en pijnen om te baren. 
En er werd een ander teken in de hemel gezien, en zie! Een grote Draak, vuurrood, hebbend zeven koppen en zeven horens en op zijn koppen zeven diademen; en zijn staart sleept het derde deel van de sterren des hemels en hij wierp hen op de aarde. En de Draak staat voor de Vrouw die op het punt van baren is, om zodra zij baart haar kind te verslinden.
(Op 12:1-4)
In dit deel van Johannes' visioen op Patmos wordt de 'Vrouw' ten tonele gevoerd die al in de Hof van Eden in beeld kwam, toen YHWH God zijn eerste profetische aankondiging deed met betrekking tot haar die veel later Vrouwe Sionbleek te zijn:

Ik
 zal vijandschap zetten tussen u en de Vrouw (Gn 3:15).

Hier, in Openbaring 12, zien we die vijandschap tot een climax komen.
In de loop der eeuwen werd Satans vijandige houding vooral openbaar in verband met Gods uitverkoren volk Israël.
Toen bijvoorbeeld de Farao van Egypte een genocide op touw zette om alle manlijke babies in Israël meteen na hun geboorte te doden, herkennen we daarachter Satan die er alles aan doet om het in Gn 3:15 aangekondigde 'Zaad' dat hem in de kop moet vermorzelen, bij voorbaat uit te schakelen.

Iets soortgelijks deed zich voor bij de geboorte van Jezus. Achter Herodes de Grote en de kindermoord te Bethlehem zien we weer Satan, gedreven door dezelfde moordzuchtige geest (Jh 8:44). 
Maar ook hier, in Openbaring 12, gaat de Vrouw terug op Israël, maar meer in het bijzonder is zij een voorstelling van het gehele Israël Gods, bestaande uit zowel de hemelse als de aardse gemeente.
Op haar hoofd heeft zij immers een kroon met twaalf sterren. Daarbij kunnen we bedenken dat in de Openbaring, vooral in hoofdstuk 21 waar het beeld van het Nieuwe Jeruzalem wordt geschilderd, dat getal 12 terugkeert in verband met beide gemeenten:

Haar glans gelijk een zeer kostbaar gesteente, als een kristalhelder schijnende jaspissteen; hebbend een grote en hoge muur die twaalf poorten heeft, en op de poorten twaalf engelen; en daarop namen geschreven, welke zijn van de twaalf stammen der zonen Israëls. 
Naar het oosten zijn drie poorten, naar het noorden drie poorten, naar het zuiden drie poorten en naar het westen drie poorten. En de muur van de Stad heeft twaalf fundamenten en daarop twaalf namen van de twaalf apostelen van het Lam. 
(Op 21:11-14)
De Vrouw is getooid in hemels licht als van de zon, en ook dat verbaast niet want de hemelse gemeente bevindt zich op dat tijdstip reeds in de onmiddellijke nabijheid van God zelf, over wie we in Psalm 84 lezen: YHWH God is een zon en een schild.
Zinnebeeldig voorgesteld als Vierentwintig Oudsten zag Johannes die gemeente eerder rondom Gods troon:

En
 hij die op de troon is gezeten van aanzien gelijk een jaspis- en sardissteen, en een regenboog rondom de troon, van aanzien gelijk een smaragd. En rondom de troon vierentwintig tronen, en op de tronen zittend vierentwintig oudsten gekleed in witte bovenklederen, en op hun hoofden gouden kronen (Op 4:3-4).

Dat de Vrouw de maan onder haar voeten heeft, wijst terug naar de manier waarop zij in de Wet, de Profeten en de Psalmen getoond wordt in voorafbeeldingen of schaduwen.
En juist dat herinnert ons aan de beide dromen die Jozef, Jakobs lievelingszoon, als jongeman had. In die dromen kwam reeds vroeg in typologische zin de toekomstige (tweevoudige) heerschappij van Jozefs grote Tegenhanger, de Messias, in beeld. De dromen werden door Jozef aldus aan zijn halfbroers verhaald:

(
1Zie! Wij waren aan het schoven binden midden in het veld, toen zie, daar richtte mijn schoof zich op en bleef overeind staan. En zie, jullie schoven kwamen er omheen en bogen zich neer, voor mijn schoof.(2Nu heb ik weer een droom gehad. Zie, de zon, de maan en elf sterren bogen zich voor mij [de twaalfde ster]neer.
(Gn 37:7, 9)
De eerste droom wees vooruit naar de aardse-, de tweede naar de hemelse heerschappij van de Messias. Zoals ook hijzelf aan zijn leerlingen,  zijn opstanding, te kennen gaf: Aan mij werd gegeven alle macht in hemel en op aarde(Mt 28:18).

En dat laat nog meer de twee aspecten uitkomen van Vrouwe Sion.
In het Messiasrijk zal het complete Israël van God, de gezamenlijke koninklijke priesterschap, onder Jezus als hun koninghogepriester werkzaam zijn: In de hemel zal hij zijn Gemeentelichaam aan zijn zijde hebben, op aarde de gemeente van joodse heiligen. 

Kennelijk staat Vrouwe Sion bij het begin van de 70e Jaarweek voor Israël op het punt te baren, maar eerst op de helft van de Week zal zij het mannelijke kind voortbrengen dat onmiddellijk na de geboorte een koninklijke positie zal bekleden.

Maar geheel in overeenstemming met Mt 24:4-13 - maar ook treffend overeenkomend met de taferelen in Openbaring 6 - gaat de Vrouw eerst door wat Jezus aanduidde als 
een begin van weeën der benauwdheid:
En
 zij baarde een zoon, een mannelijk kind dat alle Heidenen zal weiden met een ijzeren scepter; en haar kind werd weggerukt tot God en tot zijn troon. En de Vrouw vluchtte naar de wildernis waar zij een door God bereide plaats heeft opdat zij haar aldaar zouden voeden 1260 dagen.
(Op 12:5-6)
Opnieuw komen we uit bij Js 66:7-8Vrouwe Sion die bevalt van een mannelijk kind, zinnebeeldig voor de geboorte van het Messiasrijk, maar ook bij een natie die in één keer wordt geboren. Sion krijgt weeën en baart haar zonen: De (weder)geboorte op één dag van de natie Israël, bestaande uit zonen die een nieuwe schepping zijn. 
Zie voor die specifieke gebeurtenis ook Zc 3:9.

Waarom de Vrouw zich genoodzaakt ziet om naar de wildernis te vluchten, wordt uit het vervolg duidelijk (Op 12:7-9). Maar dat gebeuren blijkt al bij God 'ingecalculeerd' te zijn. Hij heeft daarvoor reeds voorbereidingen getroffen zodat zij niet alleen over een plaats beschikt waar zij veilig is, maar waar zij ook gevoed kan worden zonder dat de slangachtige Draak tussenbeide kan komen. 

En ik hoorde een grote stem in de hemel, zeggend: Thans is geschied de redding en de kracht en het koninkrijk van onze God en de macht van zijn Messias, aangezien de beschuldiger van onze broeders die hen dag en nacht voor onze God beschuldigt, werd (neer)geworpen. 
En zij hebben hem overwonnen wegens het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis, en zij hebben hun ziel niet liefgehad tot de dood. Weest hierom verheugd, gij hemelen en zij die daarin hun verblijf hebben. Wee de aarde en de zee! Want de Duivel is tot jullie afgedaald in grote toorn, wetend dat hij weinig tijd heeft
En toen de Draak zag dat hij naar de aarde was geworpen, vervolgde hij de Vrouw die het mannelijk kind baarde. En aan de Vrouw werden de twee vleugels van de grote arend gegeven, opdat zij naar de wildernis, naar haar plaats mocht vliegen, alwaar zij wordt gevoed een tijd en tijden en een halve tijd, weg van het aangezicht van de Slang. 
En de Slang wierp uit zijn bek de Vrouw water achterna, als een rivier, om haar door de stroom te laten meesleuren. En de aarde kwam de Vrouw te hulp, en de aarde opende haar mond en verzwolg de rivier welke de Draak uit zijn bek had geworpen. 
En de Draak werd woedend op de Vrouw en hij ging heen om oorlog te voeren met de overgeblevenen van haar zaad, die de geboden van God onderhouden en het getuigenis van Jezus hebben
(Op 12:10-17)
Hier zien we de Vrouw - aanvankelijk afgebeeld binnen een hemels tafereel - plotseling verschijnen binnen een aardsesetting, waarbij zij wordt vereenzelvigd met haar aardse zaad, de joodse heiligen die het vanwege de woede van de Draak zwaar te verduren krijgen. 

Maar, zoals God Israël op arendsvleugels uit Egypte bij zichzelf bracht in de wildernis van Sinaï, wordt ook hier de Vrouw beveiligd tegen de woede van de Slang en buiten zijn gezichtsveld geestelijk gevoed (Ex 19:4Dt 32:11-12).
Meer dan elders in de Bijbel zien we hier Vrouwe Sion in haar twee aspecten, want alle dingen die de Draak na zijn uitwerping en in zijn woede tegen haar onderneemt, wordt de lezer in een aardse situatie getoond. 

In het tafereel van Openbaring 12 moet men wel onderscheid maken tussen 
a.) de rivier die de Slang uitbraakt, de Vrouw achterna om haar mee te sleuren in ondergang, direct na zijn vernedering, en 
b.) de oorlog die hij na die vergeefse poging gaat voeren tegen de overgeblevenen van haar zaad. Vergelijk Ps 124:1-5.
Afgewacht moet worden hoe dit bij het begin van de Tweede helft van de Jaarweek, onmiddellijk na de oprichting van het Messiaanse koninkrijk, vorm zal aannemen. Ongetwijfeld zal het een vijandige uiting zijn van de natiën die in toornontstaken (Op 11:18), vergelijkbaar met de reactie van de Filistijnen toen David koning werd op de burcht Sion (2Sm 5:3, 17-25Ps 2:1-6).

Hoe zal 'de aarde' dan de Vrouw te hulp komen? Blijkbaar zullen velen die tot het meer stabiele deel van de maatschappij behoren, het voor Israël in haar verdrukking opnemen, ongetwijfeld daartoe aangezet door Jahweh God zelf.
In Dn 11:33-35, maar ook in Mt 25:35, 40 is ons daaromtrent bij voorbaat een idee verschaft.

Wenden we ons nu opnieuw tot de allegorie dan hoeft het ons geenszins te verbazen dat Vrouwe Sion, de Onvruchtbare van Jesaja 54, zowel de 'moeder' van de hemelse gemeente alsook van de aardse kon worden en, zoals telkens beklemtoond, van de laatste zelfs in de eerste plaats.
Dat die aardse gemeente door de slavin Hagar kan worden gerepresenteerd, is een situatie van tijdelijke aard, en kwam eerst scherp in de schijnwerper te staan toen de Joden als natie de vrijheid die hen in hun Messias aangeboden werd, in ongeloof van de hand wezen.

Tijdens zijn korte aardse bediening bleek Jezus ook zelf goed doordrongen te zijn van het belangrijke leerpunt dat in Jesaja 54 is vervat. Zinspelend op vers 13 in dat hoofdstuk zei hij tot zijn joodse broeders: 

Niemand kan tot mij komen tenzij de Vader die mij zond, hem trekt; en ik zal hem opwekken in de laatste dag. Er staat geschreven in de Profeten: En zij zullen allen onderwezenen van God zijn. Ieder die hoorde en leerde van de Vader, komt tot mij.
(Jh 6:44-45)
Dat we ook hier weer in de eerste plaats aan het toekomstige, herstelde Israël moeten denken, wordt niet alleen door de context van Jesaja 54 te kennen gegeven. Het belangrijke leerpunt van Js 54:13 (onderwezen door God) zal immers tevens tot de voorname kenmerken behoren van het Nieuwe Verbond dat met het herstelde Israël van de Eindtijd zal worden gesloten:
Maar dit is het Verbond, dat ik sluit met Israëls Huis na deze dagen, spreekt Jahweh: Ik zal mijn wet in hun boezem leggen, ik zal ze schrijven op hun hart. En ik zal hun God, zij zullen mijn volk zijn! 

Dan behoeven ze elkaar niet meer te leren; de een tot de ander niet te zeggen: Leert Jahweh kennen. Neen, dan zullen zij allen mij kennen, kleinen en groten, spreekt Jahweh. Want dan zal ik ze hun misdaad vergeven, hun zonde niet langer gedenken.
(Jr 31:33-34; PC)
========================================================================
In de Psalmen lezen we geregeld dat YHWH God in de Eindtijd grootse dingen tot stand zal brengen in verband met Sion (Jeruzalem), met name wanneer ze door de oprichting van het Messiaanse Rijk koninklijk gemaakt zal worden.
Psalm 149 is daarvan een treffend voorbeeld:

Looft
 Jah!
Zingt YHWH een nieuw lied, zijn lof in de gemeente der getrouwen.

Laat Israël zich verheugen in haar grote Maker, de zonen van Sion — laten zij blij zijn over hun Koning.

Laten zij zijn naam loven in reidans.
Dat zij hem met tamboerijn en citer bezingen met melodieën.

Want YHWH heeft een welgevallen in zijn volk.
Hij luistert de zachtmoedigen op met redding.

Laten de getrouwen opspringen van vreugde; laten zij jubelen op hun legersteden.

Dat de liederen waarin God wordt verheven, in hun keel zijn, en een tweesnijdend zwaard in hun hand, om wraak te oefenen aan de Heidenen, bestraffingen aan de volken, om hun koningen te binden met kluisters en hun geëerden met ijzeren boeien, om aan hen het geschreven oordeel te voltrekken.

Die eer [behoort aan] al zijn getrouwen.
Looft Jah!
De Psalm is duidelijk Eindtijd gericht. Want de zonen van Sion, het joodse overblijfsel, zingen het nieuwe lied dat verband houdt met de oprichting van het Messiaanse koninkrijk. Vandaar: De zonen van Sion — laten zij blij zijn over hun Koning.

Wat dat 
nieuwe lied betreft is er een link naar Openbaring 14, waar we met Johannes bij voorbaat Sions zonen op de berg Sion zien staan, tezamen met het Lam:
En ik zag en zie! Het Lam staande op de berg Sion, en met hem 144000 hebbend zijn naam en de naam van zijn Vader op hun voorhoofden geschreven. En ik hoorde een geluid uit de hemel als een geluid van vele wateren en als een geluid van grote donder, en het geluid dat ik hoorde als de muziek van harpspelers spelend op hun harpen.En zij zingen een nieuw lied vóór de troon en vóór de vier levende wezens en de oudsten; en niemand kon het lied leren behalve de 144000, zij die van de aarde gekocht zijn.
Het tafereel staat in alle opzichten in contrast met het direct voorafgaande.
Het Lam, dat ook de Leeuw uit de stam Juda is, staat tegenover de Antichrist in de dubbelfiguur van de twee Beesten. Terwijl het eerste Beest, die de dominerende figuur blijft - daarin krachtig bijgestaan en ondersteund door het tweede Beest - omringd is door zijn aardsgezinde vereerders, heeft het Lam de 12 x 12000 gezegelden 
uit elke stam der zonen van Israël in zijn gezelschap (Op 7:4).

En terwijl de eersten gebrandmerkt worden als aanbidders van het beeld van het Beest, worden de laatsten geïdentificeerd als God en de Messias toebehorend.

Het voornaamste contrast evenwel, is gelegen in de positie die de tegenover elkaar staande partijen innemen. Terwijl het Beest als de slaafse vazal van de Draak op onrechtmatige wijze tracht vast te houden aan de wereldheerschappij, als een Achtste Koning, wordt het Lam getoond als Degene in wie rechtmatig Psalm 2 in vervulling is gegaan:

Hun
 koningen sluiten zich aaneen, zij spannen samen tegen YHWH en tegen zijn Messias: Laat ons hun banden verscheuren en hun touwen van ons werpen! Die in de hemel troont lacht, YHWH spot met hen. Dan spreekt hij tot hen in woede, en zijn toorn verbijstert hen: Ikzelf heb mijn koning geïnstalleerd, op Sion mijn heilige berg. (Ps 2:2-6)

Sion is de plaats waar de Messias zijn losgekochten vergadert om met hen over de aarde heerschappij uit te oefenen; maar ook de regeringszetel van waaruit de Wet zal uitgaan.
Zie ook: Js 2:3-4; 24:23Jl 2:32Ob 1:17, 21, waar bijna steeds Sion en Jeruzalem in één adem profetisch worden genoemd.

Drie en een half jaar daarvoor had al de aankondiging volgens Op 11:15 geklonken: 

Het koninkrijk der wereld werd van onze Heer en van zijn Messias
En geheel in overeenstemming met Gods voornemen verkeerty Jezus, de Mensenzoon, in het gezelschap van de getrouwe joodse Rest, bestaande uit de heiligen van het Opperwezen, die in de Eindtijd en ook daarna - tijdens het Millennium - de Messiaanse heerschappij op aarde zullen vertegenwoordigen als een koninklijke priesterschap (Dn 7:13-14, 27).

Juist met het oog op die toewijzing maken zij zich het nieuwe lied eigen.
Belangwekkend is de vraag wie dat nieuwe lied als een voorbeeld ter navolging 'voorzingen'. De tekst zegt dat in verband hiermee 
een geluid uit de hemel wordt gehoord, indrukwekkend, als het geluid van vele wateren en zware donder
Het moeten derhalve hemelse wezens zijn die 
het nieuwe lied als eersten ten gehore brengen.

Maar wie precies zijn de symbolische musicerende harpspelers, zangers die zichzelf op de harp begeleiden?
Aangezien met nadruk wordt verklaard dat zij het lied zingen vóór
(1) Gods troon,
(2) de vier Levende wezens, en
(3) de Oudsten,
blijven de engelen als de zangers over; qua aantal 
myriaden van myriaden en duizenden van duizenden

Geen wonder dan ook dat, naast een melodieus geluid, ook het indrukwekkende geluid wordt gehoord van stortvloeden van water en het geluid van donder (vergelijk Op 5:11-12).
Dat engelen de toon zetten voor de boodschap die op aarde door Sions zonen verder moet worden gebracht, wordt goed duidelijk uit het vervolg. Zie Op 14:6-11, en vergelijk Mt 24:14.

Op aarde moet de inhoud van het nieuwe lied dus 'geleerd' worden. Pas dan kan het Overblijfsel profeteren, daartoe in staat gesteld doordat - zoals we hierboven reeds vermeldden - als een vervulling van Jl 2:28-32 de heilige geest op hen wordt uitgestort. Dat zij zich daardoor ook de inhoud van het lied eigen kunnen maken, blijkt uit de vv 28 en 29
En uw zonen en dochters zullen profeteren; uw grijsaards zullen dromen dromen; uw jonge mannen visioenen zien; zelfs op de slaven en slavinnen stort ik mijn geest uit in die dagen. 

Dat dit profeteren tot redding leidt, blijkt uit de afsluitende woorden: 

Dan zullen allen worden gered die de naam van YHWH aanroepen. Want op de berg Sion en in Jeruzalem zal redding zijn.
========================================================================
In deze Studie hebben we bij herhaling gezien dat een goed begrip van Jesaja 66 -waar profetisch de wedergeboorte van de natie Israël wordt getoond - doordat Vrouwe Sion (alsnog) vele zonen baart- samen met Jesaja 54, veel bijdraagt om de allegorie op verantwoorde wijze te duiden.

Ook stelden we vast dat Nieuw Jeruzalem tot op heden nog altijd in een staat van wording verkeert. Pas  het aanbreken van de Zeventigste Jaarweek zal het hemelse deel, de verheerlijkte christelijke gemeente, gemeten kunnen worden als teken van haar voltooiing. 

Op de helft van de Week zal Sion haar aardse zonen baren die vervolgens nog door een periode (van) van 'Grote Verdrukking' moeten. Eerst na afloop van die 3½ tijd c.q. 42 maanden van grote benauwdheid, kan ook dat aardse deel gemeten worden (Op 11:1-2Dn 12:1).
Om die reden keren we nog eenmaal terug naar Jesaja 66 teneinde een en ander in context te beschouwen.

In Js 66:1-3 wordt namelijk ondubbelzinnig vooruitgewezen naar een andere, nog op te richten tempel, maar in dat geval beslist niet overeenkomstig Gods wil!
Integendeel, het verband toont dat het de afvalligen onder het volk zullen zijn die tot bouwen zullen overgaan, namelijk de Joden die hun Messias Jezus tot het einde toe zullen afwijzen en niets liever willen dan een Derde tempel laten verrijzen waarin de oude offercultus hervat kan worden: 

Aldus spreekt Jahweh: De hemel is mijn troon, en de aarde de voetbank voor mijn voeten. Waar zou dan het Huis zijn, dat jullie voor mij willen bouwen, en waar de plaats waar ik zou moeten rusten? 
Allereerst twee opmerkingen naar aanleiding van deze Godsspraak:

(
1) We worden onmiddellijk herinnerd aan het tafereel dat Jakob te Bethel [Huis van God] in een droom aanschouwde: Een ladder die vanaf de aarde tot in de hemel reikte waarlangs engelen afdaalden en opklommen, aan de top waarvan YHWH God zelf zich bevond.
(2) In de visionaire beelden die Johannes kreeg van Nieuw Jeruzalem dat vanaf God uit de hemel neerdaalt, zag hij geen tempelgebouw:

En
 ik zag geen tempel in haar, want de Heer God, de Almachtige, is haar tempel, en het Lam (Op 21:22).

YHWH God heeft duidelijk geen Huis van de afvalligen nodig. Hijzelf verbindt in eigen Persoon hemel en aarde. Zijn gunst rust daarom absoluut niet op die weerspannige bouwers en hun inspanningen, maar veeleer op een andere groep Joden die in hun benarde situatie naar Hem opzien en acht slaan op wat hij in zijn Woord heeft te zeggen: 

Al deze dingen heeft mijn hand gemaakt en daarom is dit alles ontstaan, luidt de uitspraak van Jahweh. Op deze zie ik neer, op de ellendige en de verslagene van geest en op hem die voor mijn Woord beeft 
Te midden van de verdrukking in de dagen van de Antichrist, keert een godvruchtige Rest zich tot YHWH, omdat zij onderscheiden dat die Pseudo-Messias een bedrieger is en zij zich realiseren dat hij niet de Messias is op wie het volk tijdenlang heeft gewacht en naar wie het vurig uitzag.
Met Gods hulp gaan hun ogen eindelijk open en komen zij tot het besef dat

a het verbond waarmee de Antichrist bij het begin van de laatste Jaarweek zich met Israël verbindt om hun tempel te herbouwen niets anders dan bedrog is; al helemaal wanneer zij zullen zien dat hij op de helft van de Week verraad pleegt. 
Zie de studie Ruth en de Antichrist, in het bijzonder het deel Ik kan niet lossen

b de Jezus die zij in alle voorgaande eeuwen hadden afgewezen, toch de ware Messias is. Met verdriet zullen zij opzien naar degene die zij doorstoken hebben (Zc 12:10nbg).

Voor hun lippen zijn de profetische woorden van Js 53:3-6 opgetekend. Terugkijkend zullen zij erkennen:

Hij was veracht en wij hebben hem niet geacht. Maar waarlijk, onze ziekten heeft hij gedragen…Wij evenwelbeschouwden hem als door God geplaagd, geslagen en gekweld. Maar hij werd doorboord om onze overtredingen, verbrijzeld om onze ongerechtigheden. De tuchtiging bedoeld voor onze vrede was op hem, en door zijn striemen is voor ons genezing gekomen. Als schapen hebben wij allen rondgedoold, ieder naar zijn eigen weg 

Omdat zij dus inzien dat door Jezus het toereikende offer voor zonden eens voor altijd is gebracht, begrijpen zij dat het opnieuw gaan offeren van dieren in typologische zin, God niet aangenaam kan zijn (Hb 9:26-28; 10:1).
Hijzelf laat dit punt in Js 66 trouwens goed uitkomen: 

Wie een rund slachtoffert is als iemand die een man neerslaat. Wie een schaap offert breekt a.h.w. een hond de nek. Wie een spijsoffer brengt – zwijnebloed. Wie wierook offert tot een gedachtenis, zegent een afgod. Zij zijn degenen die hun eigen wegen hebben verkozen. Hun ziel schept behagen in hun eigen gruwelen
Het woord dat in dit vers met gruwelen is weergegeven, SjiQqoeTs, is ook het woord waarmee in de bekende Daniël-profetieën de verwoestende gruwel wordt aangeduid (Dn 9:2711:3112:11).
Jezus’ verwijzing naar die gruwel in Mt 24:15 is inderdaad van grote betekenis. 
De lezer gebruikeonderscheidingsvermogen! staat niet voor niets in dat vers!

Uit Mt 24:15 kan bovendien het volgende worden afgeleid:

a. De 70e Jaarweek ligt nog altijd voor ons (Dn 9:24-27).

b. De oprichting van de 'Gruwel' in de (vermeende) heilige plaats, de Derde tempel, is het werk van de Antichrist die, naar Paulus voorzag, zelf in die tempel plaats neemt:

Dat
 niemand jullie op enigerlei wijze misleide, want eerst moet de Afval komen en de Mens der Wetteloosheid worden geopenbaard, de Zoon der Vernietiging, de Tegenstander, en die zich verheft boven al wat god of voorwerp van verering heet, zodat hij in de tempel Gods gaat zitten, zichzelf tonend dat hij god is.
(2Th 2:3-4)

c. Die daad vindt plaats op de helft van de Week, waarmee de Antichrist al vlug zijn ware, grimmige gezicht zal vertonen. Hij pleegt verraad doordat hij zijn verbond verbreekt met hen die zo gecharmeerd waren van het feit dat zij met de hulp van hun Pseudo-messias eindelijk hun vurig begeerde tempel konden oprichten.
Zie Dn 9:27, en ook Js 33:8.

Maar volgens Js 66 zal de afloop voor Sion gunstig zijn ( de vv 5 en 6):

Hoort het woord van Jahwe, gij die beeft voor zijn woord! Uw eigen broeders die u haten, die u verstoten om mijn naam, hebben gezegd: Laat Jahwe zijn glorie tonen, wij zullen graag uw vreugde zien! Zij zullen zelf beschaamd staan. 
Hoort! uit de stad klinkt tumult, hoort! uit de tempel gedruis: de stem van Jahwe die met zijn vijanden afrekent.

Want dit gaat, God gedankt, allemaal plaatsvinden binnen de context van herstel en wedergeboorte van Sion: 
Nog voor zij weeën krijgt moet zij baren, nog voor de pijnen haar overvallen, wordt zij van een manlijk kind verlost. Wie heeft zoiets ooit gehoord, zoiets ooit gezien? Werd ooit een land in één dag ter wereld gebracht, een volk in één keer gebaard? Maar nauwelijks is zij in haar weeën, of Sion baart haar zonen 
(Js 66:7-8).
Voor het Overblijfsel zal de teneur toch vooral grote vreugde zijn:
Verheugt u, samen met Jeruzalem, en juicht over haar, gij allen die haar liefhebt. Jubelt met haar van blijdschap, gij allen die over haar treurt 
(Js 66:10; WV78)

De laatste poging van de Duivel om Gods volk te verderven en daarmee Gods belofte teniet te doen, wordt volkomen verijdeld! De Tempelstad Nieuw Jeruzalem wordt met succes 'afgebouwd', gereed om tot zegen van de natiën te worden. Terwijl de Duivel zelf zich geketend in de Afgrond zal bevinden, zal het levenswater krachtens het offer van het Lam over haar brede straat naar de natiën stromen, hun tot genezing:
En
 hij toonde mij een rivier van water des levens helder als kristal, voortkomend uit de troon van God en van het Lam, in het midden van haar brede straat; en aan deze en gene zijde van de rivier geboomte des levens, voortbrengend twaalf oogsten, maandelijks zijn vrucht leverend; en de bladeren van het geboomte tot genezing der heidenen.
(Op 22:1-2)

========================

Geen opmerkingen: